تواضع و حضور قلب است . گويند : دو مرد وارد مسجد شدند . پس يكى از آن دو نفر در مسجد ايستاد و گفت : كسى چون من وارد خانهء خدا نمىشود ( قابليّت ندارد ) . پس دو فرشتهء موكّل بر انسان او را در پيشگاه خدا جزء صدّيقان نوشتند ، به اين دليل سزاوار است كه مسجد را بزرگ شمرد و تعظيم مسجد به اين است كه انسان آلوده كردن مسجد را جنايتى بر مسجد بداند نه اين كه در آلوده كردن مسجد به حرام يا آرايشهاى دنيوى ، بر خداى متعال منّت داشته باشد . حواريّون به مسيح ( ع ) عرض كردند : به اين مسجد بنگر كه چه نيكوست ، عيسى ( ع ) فرمود : امّتم ، امّتم ، به شما به حق مىگويم : خدا سنگى از اين مسجد را بر روى سنگى استوار ندارد ، مگر به گناهان اهل آن مسجد آن را نابود سازد ، براستى خدا به طلا و نقره و اين سنگها كه شما را به شگفت واداشت اهميّت نمىدهد ، و محبوبترين چيزها در پيشگاه خدا دلهاى شايسته است ، با آن دلها خدا زمين را آباد مىكند و با آن دلها در صورتى كه شايسته نباشند زمين را خراب مىكند . ابودرداء گويد : رسول خدا ( ص ) فرمود : « هرگاه مسجدهايتان را آراستيد و قرآنهايتان را تزئين كرديد ، پس هلاكت و مرگ بر شما » « 90 » ، روايت شده كه چون رسول خدا ( ص ) تصميم گرفت مسجد مدينه را بسازد . جبرئيل به محضرش آمد و گفت : « ارتفاع آن را هفت ذرع بساز و آن را زينت و نقّاشى مكن » « 91 » ؛ بنابراين غرور و فريفتگى كسانى كه مساجد را تزئين مىكنند از اين نظر است كه منكر را معروف مىدانند و بر آن تكيه مىكنند . گروه ديگرى اموال را در صدقات مىبخشند ، و بر فقرا و مساكين انفاق مىكنند و اين كار را در مجامع عمومى انجام مىدهند و صدقه دادن در نهان را دوست ندارند ، و

--> ( 90 ) اين حديث را حكيم ترمذى در النوادر از حديث ابو درداء به سندى ضعيف روايت كرده چنان كه در جامع الصغير آمده است . ( 91 ) عراقى گويد : براى اين حديث مأخذى نيافتم .